| Pattharasuda's profileพลอยพัดชา'spacePhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
August 10 ก็ดูมันอย่างดีเเล้วนะ จะเอาไรอีกอ่ะ งง อ่ะ ไม่เข้าใจว่ามันเกิดไรขึ้นกะสุขภาพอีกเเล้วอ่ะดิ่ เป็นมา 2-3วันเเล้วนะ ไอ้อาการเดิมๆ เเน่นหน้าอก ปวดกล้ามเนื้อหัวใจ หอบ เฮ้ยยย เป็นไรว่ะเนี่ย ก็ว่าช่วงนี้ดูเเลตัวเองดีมากกกกกก ย้ำว่าดีมากๆๆ ถ้าเป็นช่วงที่สอบ หมายถึงอาทิตย์ก่อนหน้านี้ จะไม่ค่อยเเปลกใจ เเต่นี่ พักผ่อนนอนหลับก็โอเคนี่นา.!! วะ.. !!!
ไม่กล้าบอกใครๆ อ่ะ ที่ไม่กล้าบอก ไม่ใช่ไรนะ กลัวคนโน้นคนนี้พูดว่าเป็นอย่างนั้นอย่างนี้อ่ะ เฮ้ยย คราวนี้กลัวของเเท้ว่ะ ปวดหัวบ่อยมาก เดินก็โซเซ ชนโน่นชนนี่อยู่เรื่อย อันนี้วิเคราะห์ได้สองประเด็น..
1.เเกป่วยเป็นไรซักอย่างนี่เเหละ
2.เเกกินเหล้า หรือไม่ก็นิสัยซุ่มซ่าม(ก๊ากกกกกกกกกกกกกก)
เฮ้ยยย เเต่เหล้านี่ไม่ได้กินนานมากเเล้วนะ ย้ำอีกครั้งว่า นานมากกกกก
**พระเจ้าคะ ลูกกำลังใช้ชีวิตอย่างเพลิดเพลินนะคะ อย่าเพิ่งนะ ลุกเป็นห่วงเเม่
เเละพี่ชายของลูกมาก ได้โปรด**
อะไรที่มีประโยชน์เเละไม่เคยเสียเวลาเบนสายตาไปมองเเม้เเต่นิด เเต่ชั้นก็กลับบรรจุมันเข้าไปในกระเพาะ ...เยอะด้วยอ่ะ ออกกำลังกายรึก็เดินทั้งวี่วัน ไม่ต้องกลัวหรอก อยู่ ม.บูรพา เนี่ย ได้ออกกำลังกายเผาผลาญเเคลรอรี่ได้ไม่ยากอยู่เเร้นนนนน
ว่ะเเต่ว่า ....กูเป็นอารายยยวะเนี่ย
เอ๊ะ!!! "ไอ้นี่ นิ่
August 07 21 จริงๆหรอเนี่ย!!!กลับบ้านวันเสาร์ เพราะวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นวันเกิด จริงๆ มันก็ยุ่งๆ ถ้าไม่ใช่วันเกิดตัวเองคงจะไม่กลับ เเต่ก็น่ะ วันเกิดก็อยากกลับไปหาเเม่ ไปไหว้พ่อ ใช้เวลาอยู่กับเเม่
วันเสาร์จำได้ว่าเหนื่อยจากที่สอนมาก เพราะว่าวันศุกร์เป็นวันที่สอบวันสุดท้าย อยากพักผ่อน เเต่ต้องมาเตรียมสอนอีกเยอะ วันนั้นเลยนอนดึกมากก เเต่ก็โอเค เช้าวันเสาร์จะไปสอน น้ำที่ห้อง เเละทั้งหอก็ไม่ไหล นิมิตหมายที่ดีเหลือเกินนนนน (พูดเเดก) เเต่ก็ช่างเหอะ ไปสอนเเล้ว สอนเสร็จก็กลับบ้าน เเละก็ตื่นเเต่เช้านะ ประมาณ ตี4 มาทำบุญ สายๆ ก็ไปเลี้ยงเพลที่วัด
โอ้โหหหห ปีนี้ เนี่ย ทำบุญเยอะจังนะ เเอบบๆ เบื่อเเหละ มันรับความจริงไม่ได้ ที่ตัวเองอายุเข้า21 ไม่นะ หน้าชั้นยังอ่อนอยู่เลยอ่ะ ปัญญาชั้นด้วย เฮ้อออ เเต่ก็เอาเหอะน่า เด๋วเเกก็ตายเเระ เเกจะคิดไรมากวะ
ก็สรุปว่าวันนั้นทั้งวันทำบุญ คุยกะคนบ้า เอาขนมให้คนบ้า ที่จริงเค้าคนนั้นก็คงไม่ได้บ้าอ่ะนะ เเต่คงจะไม่เต็มเต็งมากกว่า ดีใจที่เราคุยกะเค้าได้ (คือว่าบ้ากะบ้าคุยกัน)
มีอีกเรื่องที่เราเเอบเสียใจนะ มันเข้าใจความรู้สึกเลยอ่ะ วันที่ 4 หรือว่าวันเสาร์เนี่ย เราได้รับโทรศัพท์จากไอ้บอยหอยว่า เเม่อ๊อพ เพื่อนเเก๊งเราเสีย เราก็อึ้งมากเลยอ่ะ ตกใจ เเล้วจำได้ว่า ด่าไอ้บอยหอยกลับไปอีกด้วยว่า "ไอ้สัดบอย มึงพูดไรของมึงเนี่ย...." วันที่ 5 วันเกิดเรา ทำบุญเสร็จเเล้ว เราก็ไปหาเพื่อน บรรยากาศของความสูญเสีย มันเป็นอะไรที่บรรยายยากนะ มันอึ้งๆ ยังไงไม่รู้ เพื่อนชั้นคนนี้ ก็กำลังท้องอยู่ด้วย น่าจะประมาณ 7-8 เดือนได้เเล้วมั้ง ไหนจะลูกคนเเรกที่ อายุเเค่ 2 ขวบเอง จะทำไงดี เราคิดเเทนเค้าไปหมด
มันทำให้ชั้นรู้ว่า ในขณะที่บางวันเรากำลังสนุกสนานเเละมีความสุข ก็ยังมีอีกหลายคนในเวลาเดียวกันนั้น ทั้งทุกข์ทั้งเศร้า เวลาของการมีชีวิตอยู่บนโลกมันน้อย ลงทุกวัน ชั้นคิดว่า น่าจะดีต่อกันให้มากๆ รักกันให้มากๆ ยิ้มกันให้มากๆ เเต่ดูเหมือนจะยาก ตอนกลางคืน เราไปงานศพเเม่ของเพื่อน ได้เจอเพื่อนฝูงได้พูดคุยเรื่องราวเก่าๆ เป็นคนเเก่เลย มันทำให้อ๊อฟ ยิ้มได้บ้างนะ กลับบ้านเราก็อาบน้ำ ก่อนจะเข้านอน เราก็เข้าไปไหว้เเม่ เเน่สิ ก็ยังไม่ได้ ขอพรจากคนสำคัญเลย ...
เเม่ลูบหัว " เกิด เเล้วนะลูก เกิดมาเเล้วก็เลือกที่จะใช้ชีวิตต่อไปยังไง ทำตัวเองให้มีค่าได้ยังไง ขอให้สุขภาพเเข็งเเรง เรียนจบ มีหน้าที่การงานที่ดี ไปนอนได้เเล้ว พรุ่งนี้ เเม่ไปส่งเเต่เช้า"
ในขณะที่ชั้นอายุ 21 เเก่ขึ้น ๆๆๆ เเต่มันก็เป็ยช่วงเวลาเดียวกัน ที่ชั้นยิ้มให้กับทุกอย่างรอบตัวได้ง่ายขึ้น
รักเเม่ว่ะ พ่อด้วยน้า.....เด๋วจะน้อยใจ ง่ะ
|
|
|
