| Pattharasuda's profileพลอยพัดชา'spacePhotosBlogLists |  Tools  Help |
November 18 เป็นเพียงอีกหนึ่งวันนานมากเมือนกันน่ะเนี่ย ไม่ได้เข้ามาทำอะไรในสเปซของตัวเองเลย ความหมายมันก็ตรงตัวนะ พื้นที่ของฉัน My space เห้อออ ก็มัวเเต่ยุ่งๆนี่เนอะ
"หยก ไปไหนอ่ะ "ต่ายลุกขึ้นจากเตียงหลังจากที่รู้สึกตัวจากเตียงข้างล่างสะเทือน
"ไม่ไปไหนทั้งนั้นน่ะ ทำไมอ่ะ " ชั้นถามอย่างหงุดงิด
เช้านี้ ทำไมมันน่าเบื่ออย่างนี้นะ เพิ่งจะ7 โมงเช้าเเท้ เเต่โคตรน่าเบื่อซะเเทบตายยยยยย October 29 สิ่งเล็กๆที่เป็นเพียงภาพลวงตา หากหลายวันที่ผ่านมา คิดว่าเราเหมือนกับเป็น สิ่งมีชีวิต ที่เรียกได้ว่า "เป็นสิ่งมีชีวิต" เพียงขนิดหนึ่งของโลก
-ตัวเล็ก
-อยู่พื้นที่ที่จำกัด
-สร้างพลังงานด้วยตัวเองไม่ได้
***ไม่มีประโยชน์
คุยกะใครหลายต่อหลายคนชอบถามเสมอๆว่า " ทำไมชอบคิดว่าตัวเอง โง่ เเละ ไม่มีค่า ??" ถามกี่ครั้ง ก็ยังหาคำตอบให้เจ้าของคำถามไม่ได้เลยซักครั้ง เเม้เเต่ตัวเองก็ยังตอบไม่ได้ เเละเเล้ว
พยายามยืนขึ้น เเต่เเล้ว ขาทั้งสองข้างที่มีอยู่อ่อนล้าด้วยกำลัง
พยายามเอื้อมมือเพื่อหาที่ยึดจับ เเต่เเล้ว สิ่งๆ นั้น ก็ค่อยๆ หายไปตรงหน้าดั่งกับเวทมนตร์
พยายามยิ้มให้กับความสุขเล็กๆที่อยู่ตรงหน้า เเต่เเล้วก็ต้องหุบยิ้มอย่างกระทันหัน เมื่อได้สติว่า ความสุขที่ได้เป้นเพียงภาพลวงตา
พยายามส่งสายตาให้คนรอบข้างรู้ว่า "อย่าเพิ่งรำคาญ กับความอ่อนล้าในครั้งนี้ เเต่ดูเหมือนว่า เค้าจะไม่ยอมฟังเสียเเล้ว
พยายามจะอ้าบอกพูดในสิ่งที่เป็นปัยหาระหว่างเรากับคนรอบข้าง เเต่เพราะทิฐิ ก้เลยทำให้คนรอบข้างหายไปหมด
บอกกะตัวเองซะใหม่ว่า "ลองอีกซักครั้ง ๆๆๆๆๆๆๆ จนกว่าจะสำเร็จ ในโลกนี้ ยังมีสิ่งชีวิต ที่เล้กกว่าคุณอีก เช่น เเบคทีเรีย เชื้อรา ปรสิต ฯลฯ คุรเเค่รู้สึกว่า คุฯเป็นเหมือนสิ่งเล็กๆ เเต่พวกมันเป็นเเล้ว เเละพวกมันก้พยายามมีชัวิตอยู่บนโลกใบนั้เสมอ เเม้จะโดนกำจัด อีกกี่สิบครั้ง ทุกอย่างบนโลกมีประโยชน์ หากไม่เชื่อ ลองหัน มองสิ่งที่อยู่รอบตัวคุณ สิ่งเหล่านั้น อาจกำลังรอให้คุยยื่นมือเข้าไปช่วยอยู่ เเทนที่คุณจะรอที่ยึดจับเเห่งโลกมายากลนั้น
พลอยพัดชา
September 15 เฮ้ออออ... สร้างสถานการณ์กูอยากบอกหายไปนานมากกกก มันยุ่งๆวุ่นวายกับเรื่องการเรียนเหลือเกิน ดี ดูยุ่งๆเเบบนี้เเหละดีเเล้ว ดูเเล้วค่อยเป็นคนที่เห็นได้เกลื่อนกลาดตามท้องถนนหน่อย ดี!!!
ไม่มีไรจะเขียนหรอก หลายๆเรื่องที่เกิดขึ้น มันก็ลืมๆไปบ้างเเล้ว ไม่ค่อยได้ใส่ใจ เเต่จริงๆว่าจะเขียนเรื่องสั้นลงซะหน่อย เเต่มันยังไม่ได้เรียบเรียงเลยย
มันเป็นเรื่องสั้นที่มีเค้ามาจากเรื่องจริงนิดส์ๆๆๆๆ เเฮะๆๆ อยากรู้อ่ะดิ (อันนี้ถามตัวเอง คือรู้ไงว่า ไม่มีใครอยากอ่าน เเต่ เเหมๆๆ ไม่ช่วยเหลือตัวเอง เเล้วใครมันจามาช่วย)
รอจ้า...รอ
เออ มีอย่างนึงที่อยากบอกมากที่สุด อยากตะโกนดังๆให้ลั่นโลก
ทั้งชีวิต... รักเเม่ที่สุดในโลกเลย ผู้หญิงอะไรวะ โคตรเเกร่ง เก่ง เก๋าๆๆ สุดๆๆๆ รักเเม่โว้ยยยยยย
(เกี่ยวกันมั้ย!!! ไม่เกี่ยวแหรอก เเต่สร้างสถานการณ์กูอยากบอก) August 10 ก็ดูมันอย่างดีเเล้วนะ จะเอาไรอีกอ่ะ งง อ่ะ ไม่เข้าใจว่ามันเกิดไรขึ้นกะสุขภาพอีกเเล้วอ่ะดิ่ เป็นมา 2-3วันเเล้วนะ ไอ้อาการเดิมๆ เเน่นหน้าอก ปวดกล้ามเนื้อหัวใจ หอบ เฮ้ยยย เป็นไรว่ะเนี่ย ก็ว่าช่วงนี้ดูเเลตัวเองดีมากกกกกก ย้ำว่าดีมากๆๆ ถ้าเป็นช่วงที่สอบ หมายถึงอาทิตย์ก่อนหน้านี้ จะไม่ค่อยเเปลกใจ เเต่นี่ พักผ่อนนอนหลับก็โอเคนี่นา.!! วะ.. !!!
ไม่กล้าบอกใครๆ อ่ะ ที่ไม่กล้าบอก ไม่ใช่ไรนะ กลัวคนโน้นคนนี้พูดว่าเป็นอย่างนั้นอย่างนี้อ่ะ เฮ้ยย คราวนี้กลัวของเเท้ว่ะ ปวดหัวบ่อยมาก เดินก็โซเซ ชนโน่นชนนี่อยู่เรื่อย อันนี้วิเคราะห์ได้สองประเด็น..
1.เเกป่วยเป็นไรซักอย่างนี่เเหละ
2.เเกกินเหล้า หรือไม่ก็นิสัยซุ่มซ่าม(ก๊ากกกกกกกกกกกกกก)
เฮ้ยยย เเต่เหล้านี่ไม่ได้กินนานมากเเล้วนะ ย้ำอีกครั้งว่า นานมากกกกก
**พระเจ้าคะ ลูกกำลังใช้ชีวิตอย่างเพลิดเพลินนะคะ อย่าเพิ่งนะ ลุกเป็นห่วงเเม่
เเละพี่ชายของลูกมาก ได้โปรด**
อะไรที่มีประโยชน์เเละไม่เคยเสียเวลาเบนสายตาไปมองเเม้เเต่นิด เเต่ชั้นก็กลับบรรจุมันเข้าไปในกระเพาะ ...เยอะด้วยอ่ะ ออกกำลังกายรึก็เดินทั้งวี่วัน ไม่ต้องกลัวหรอก อยู่ ม.บูรพา เนี่ย ได้ออกกำลังกายเผาผลาญเเคลรอรี่ได้ไม่ยากอยู่เเร้นนนนน
ว่ะเเต่ว่า ....กูเป็นอารายยยวะเนี่ย
เอ๊ะ!!! "ไอ้นี่ นิ่
August 07 21 จริงๆหรอเนี่ย!!!กลับบ้านวันเสาร์ เพราะวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นวันเกิด จริงๆ มันก็ยุ่งๆ ถ้าไม่ใช่วันเกิดตัวเองคงจะไม่กลับ เเต่ก็น่ะ วันเกิดก็อยากกลับไปหาเเม่ ไปไหว้พ่อ ใช้เวลาอยู่กับเเม่
วันเสาร์จำได้ว่าเหนื่อยจากที่สอนมาก เพราะว่าวันศุกร์เป็นวันที่สอบวันสุดท้าย อยากพักผ่อน เเต่ต้องมาเตรียมสอนอีกเยอะ วันนั้นเลยนอนดึกมากก เเต่ก็โอเค เช้าวันเสาร์จะไปสอน น้ำที่ห้อง เเละทั้งหอก็ไม่ไหล นิมิตหมายที่ดีเหลือเกินนนนน (พูดเเดก) เเต่ก็ช่างเหอะ ไปสอนเเล้ว สอนเสร็จก็กลับบ้าน เเละก็ตื่นเเต่เช้านะ ประมาณ ตี4 มาทำบุญ สายๆ ก็ไปเลี้ยงเพลที่วัด
โอ้โหหหห ปีนี้ เนี่ย ทำบุญเยอะจังนะ เเอบบๆ เบื่อเเหละ มันรับความจริงไม่ได้ ที่ตัวเองอายุเข้า21 ไม่นะ หน้าชั้นยังอ่อนอยู่เลยอ่ะ ปัญญาชั้นด้วย เฮ้อออ เเต่ก็เอาเหอะน่า เด๋วเเกก็ตายเเระ เเกจะคิดไรมากวะ
ก็สรุปว่าวันนั้นทั้งวันทำบุญ คุยกะคนบ้า เอาขนมให้คนบ้า ที่จริงเค้าคนนั้นก็คงไม่ได้บ้าอ่ะนะ เเต่คงจะไม่เต็มเต็งมากกว่า ดีใจที่เราคุยกะเค้าได้ (คือว่าบ้ากะบ้าคุยกัน)
มีอีกเรื่องที่เราเเอบเสียใจนะ มันเข้าใจความรู้สึกเลยอ่ะ วันที่ 4 หรือว่าวันเสาร์เนี่ย เราได้รับโทรศัพท์จากไอ้บอยหอยว่า เเม่อ๊อพ เพื่อนเเก๊งเราเสีย เราก็อึ้งมากเลยอ่ะ ตกใจ เเล้วจำได้ว่า ด่าไอ้บอยหอยกลับไปอีกด้วยว่า "ไอ้สัดบอย มึงพูดไรของมึงเนี่ย...." วันที่ 5 วันเกิดเรา ทำบุญเสร็จเเล้ว เราก็ไปหาเพื่อน บรรยากาศของความสูญเสีย มันเป็นอะไรที่บรรยายยากนะ มันอึ้งๆ ยังไงไม่รู้ เพื่อนชั้นคนนี้ ก็กำลังท้องอยู่ด้วย น่าจะประมาณ 7-8 เดือนได้เเล้วมั้ง ไหนจะลูกคนเเรกที่ อายุเเค่ 2 ขวบเอง จะทำไงดี เราคิดเเทนเค้าไปหมด
มันทำให้ชั้นรู้ว่า ในขณะที่บางวันเรากำลังสนุกสนานเเละมีความสุข ก็ยังมีอีกหลายคนในเวลาเดียวกันนั้น ทั้งทุกข์ทั้งเศร้า เวลาของการมีชีวิตอยู่บนโลกมันน้อย ลงทุกวัน ชั้นคิดว่า น่าจะดีต่อกันให้มากๆ รักกันให้มากๆ ยิ้มกันให้มากๆ เเต่ดูเหมือนจะยาก ตอนกลางคืน เราไปงานศพเเม่ของเพื่อน ได้เจอเพื่อนฝูงได้พูดคุยเรื่องราวเก่าๆ เป็นคนเเก่เลย มันทำให้อ๊อฟ ยิ้มได้บ้างนะ กลับบ้านเราก็อาบน้ำ ก่อนจะเข้านอน เราก็เข้าไปไหว้เเม่ เเน่สิ ก็ยังไม่ได้ ขอพรจากคนสำคัญเลย ...
เเม่ลูบหัว " เกิด เเล้วนะลูก เกิดมาเเล้วก็เลือกที่จะใช้ชีวิตต่อไปยังไง ทำตัวเองให้มีค่าได้ยังไง ขอให้สุขภาพเเข็งเเรง เรียนจบ มีหน้าที่การงานที่ดี ไปนอนได้เเล้ว พรุ่งนี้ เเม่ไปส่งเเต่เช้า"
ในขณะที่ชั้นอายุ 21 เเก่ขึ้น ๆๆๆ เเต่มันก็เป็ยช่วงเวลาเดียวกัน ที่ชั้นยิ้มให้กับทุกอย่างรอบตัวได้ง่ายขึ้น
รักเเม่ว่ะ พ่อด้วยน้า.....เด๋วจะน้อยใจ ง่ะ
พลอยพัดชา'spaceหยั่งรากลึกลงในดิน หยั่งลึกลงในใจ มีความหมายที่มากมายตลอดมา...
|
|||||||
|
|
